İyilik Yap İyilik Bul

 

İyilik yap iyilik bul

İyilik yap iyilik bul

Bugün çok güzel şeyler geldi başıma. Ne mi oldu? İyilik yapma fırsatı çıktı karşıma. Hem de birden fazla kez. Hiç yapmayı düşünmediğim şeyleri yaparken hem de.

Kahveyle besleniyor olabilirim, evet. Ama bugün tam da o anda hiç kahve alasım yoktu aslında. Baktım sıra yok, girdim kuyruğa ve siparişimi verdim. Kahvemi alırken de hiç aklımda yokken peçete alasım geldi lazım olabilir diye. Ve işte: Tatatataaaammmm! Orda, yerde duruyordu cüzdan! Evet evet, cüzdan. Bir erkek cüzdanı belli ki. Önce hemen alıp, kahve dükkanı çalışanlarına veresim geldi.  Ama içimden bir ses, kaybeden kişinin hâlâ oralarda olabileceğini ve hiç değilse onlara bırakmadan önce bir kez etrafa seslenmemi söyledi. İçimdeki sesi dinledim; iyi ki de dinlemişim J Açtım cüzdanı, zaten hemen kimlik kısmı çıktı karşıma. Ne yapsam acaba? Fotoğraftan mı tanımaya çalışsam derken… Boşver dedim. Seslen.

Açtım kahvecinin bahçe kapısını. “Aferdesiniz! Afedersiniz!” diye seslendim. Herkes yavaş yavaş kafalarını çevirerek bana bakmaya başlamıştı ve sesler azalmıştı ki: “Aranızda ismi Ahmet Mehmet (burada uyduruyorum tabii ismi J) olan var mı?” Saniyesine bir adam bitti yanımda. “Ah, benim o. Düşürmüş müyüm?” diye. Benden önce kahve alan adamdı J Çok teşekkür etti. Ben de rica ettim. İyilik yapınca mutlu oluyor insan J Pek sevindim.

Öğleden sonra ise aheste aheste, elimde birkaç gün önce aldığım, aylaaarrr, hatta yıllaaaardır yemediğim Haylayf… Üzerindeki şeker tanelerine, şimdilerde çocuklarıma şeker, paket ürün yedirmemeye çalıştığımı düşünerek hafiften gülümseyip yiye yiye doktoruma doğru yürüyorum… Randevuma da daha bayağı vaktim var. Aheste aheste yürümenin keyfini çıkarıyorum.  Bir yandan da kalan 3-5 taneyi acaba doktorda çay rica etsem de, fırsatım olursa çaya banıp yesem diye geçiyor… Kalanları çantama geri atıyorum.

Derken yanımda ters yönde yürüyen yaşlı bir amca farkediyorum. Eli kolu market poşetiyle dolu. Geçiyorum bir metre kadar. Geri dönüp tekrar bakıyorum sonra. Amca yaşlı değil, bayağı yaşlı. Elindeki poşetlere tekrar göz atıyorum. Poşetler de ağır. Hele onun yaşında birisi için; çok ağır! “Pardon amcacım,” dedim. “Bana verir misin poşetlerini ben taşıyayım? “Bilmem ki…” dedi ama belli, verecek. Çok yorulmuş. “Ver amcacım sen bana elindekileri. Ne tarafa gidiyorsun?” dedim. “5 no.lu blok,” dedi. Meğer bizimle aynı sitedeymiş. Ben geri istikamette yürümeye başlayınca: “Nereye gidiyordun sen?” dedi. “Boşver amcacım,” dedim. Aldım elindekileri. Başladık yürümeye. Öğrenci olup olmadığımı sordu. “Yok amcacım, çok oldu bitireli,” dedim. Anlattım biraz kızlarımı falan. Gülümsedi. Nerde çalıştığımı… Nereli olduğumu… Eşimi… Eşimin nereli olduğunu… Nerden mezun olduğumu…. Aklına geleni sordu. Ben de hepsini cevapladım. “Bizim çocuklar da 6 numaralı blokta…” dedi. “Eh,” dedim. “Onlar taşısa ya bu paketleri. Sen gitme markete artık.” “Burda değil onlar,” dedi. Nerde olduklarını sormadım. Ama o ekledi; “Eşim de hasta.” Biraz daha yürüdük. “Ne hastası amcacım eşin?” dedim. “Alzheimer,” dedi. İçim cızzzz etti. 3 yıl kadar olmuş hastalanalı…

Amcamla sohbet ede ede yürüdük. Girdik binalarına. Ben asansörü çağırıp poşetlerini içine koydum. “Yere koyuyorum; eğilip alabilir misin amcacım?” diye sordum. Başıyla tam işaret etmişti ki, bizim sitenin temizlik görevlilerinden biri hemen yetişti. “Burdan itibaren ben yardım ederim abla,” diye… Amcama baktım. “Yok mu borcumuz?” dedi bana gülümseyerek. “Öpeyim amcacım; borcun da o olsun,” dedim. Öptüm pamuk yanaklarından… İçim huzurla dolu çıktım apartmandan. Doktora gittim.

Doktorda ne mi oldu? Sekreter “Ne içersiniz?” diye sorunca hemen çay istedim ve o da çayımı odaya servis edip beni içeri aldı. Ve n’oldu dersiniz? Şimdiye kadar hiç olmayan bir şekilde doktorum odaya girip elindekileri sandalyesine bıraktı ve bir şey almak için birkaç dakikalığına dışarı gitti. Ben ne yaptım? Tabii ben de çantamdan Haylayfımı çıkartıp kalan bisküvilerin hepsini çaya bandırarak afiyetle yedim. Aynen içimden geçirdiğim gibi….

Comments
5 Responses to “İyilik Yap İyilik Bul”
  1. deli anne says:

    amcaya da çok çok üzüldm… :( bence arada gidersin sen ziyaretine

  2. deli anne says:

    Can dost bu hikayeyi alıyorum do sayfasına :)

  3. Beyza says:

    İçim bi huzurla doldu yazıyı okuyunca. Güzellikler heryerde, görmeyi bilene..

Leave A Comment