Ankara’da Terör Saldırılarına Karşı Duruşum Budur!

Umutsuz İş Kadını Ankara Terör Saldırısı

Brugge

Son günlerde çok karamsar bir tablo var. Yani en azından ben pek mutlu değilim başkentimizde olanlardan dolayı. Nasıl olalım… Onlarca insan öldü, hiç yere… Yok yere… Şiddetle, ölümle bir şeyleri çözebileceğine inandirilmis, kendi bedeninin de paramparça olmasini umursamayan birisi tarafindan hem de. Kendi yitip gitmesini bile umursamadan… Üstün Dökmen Hocam@ustundokmenofficial da dedi geçen gün işte. O gün patlamanın gerçekleştiği yerden, birkac saat farkla iki kez geçtim diye… Ben de olabilirdim o kişilerden biri dedi. Ben de olabilirdim aslında. O anda Ankara’da, tam da orda olabilirdim. Neden olmasın? Kötü niyetli, gözünü kan bürümüş insanların nerede ne zaman olacağı belli mi olur? Olmaz tabii. Ama felaket senaryolarini arttırmaya, halki galeyana getirmeye, endişe terörü yaymaya gerek var mi? İşte ben tam da orada duruyorum. İlerleyemiyorum. Korkmuyorum, korkamiyorum. Çünkü bu korkuyla yasayamayacagimi biliyorum. Aynen gecenin geç vaktinde sokakta bir kadin olarak yurumek gibi bu… Kocasi dayak atan, dimdik ayaklari üzerinde duran, hakkini arayan bir kadin gibi. İşyerinde, sokakta, parkta, bahçede, emzirirken, otobüste, dolmuşta… İstediği gibi giyinebilen, özgürce dolasabilen, sirf “aranıyor” diye damgalanmamak için kahkaha atmaktan korkmayan, dul kadin yaftasini yemekten korkmayip gitmeyen evliliği sürüye sürüye götürmeye uğraşmayıp boşanarak aslanlar gibi cocuguna da bakabilen, ayakları üstünde durabilen her bekar anne gibi… Dimdik ayaktayim işte. Farklı koşullarda, farklı sekilde olsa da değişmeyen tek sey o sapasağlam yere basan hatun durumu. Hani bir kadin vardı, #geziparki direnişi sirasinda kollarını kocaman acmis, TOMA’ya meydan okuyan. İşte tam da o kadin gibi hissediyorum. Dimdik ayakta. Bir kadin olarak bana, ve bir anne olarak cocuklarimin sacinin teline bile zarar gelmesine izin vermeyecek güçte. Dimdik. Korkmayalim, bize bunu yapmalarina izin vermeyelim. Korku teroru en buyuk teror. Güzel günler gelecek elbet ve biz göreceğiz. Ben eminim… Hem, bakmayın siz benim lakabımın “umutsuz” olmasına. Belki de en umutlu insanlardan biriyimdir ben. İzin vermem kimsenin avcumdaki tek siginagimi almasına. Umut olmasa nasil yaşarız?

Leave A Comment